De eerste indruk die we hadden van het dorpje was klein, rustig en vooral gezellig. Tot onze grote verbazing waren er vandaag (3 mei!) op de markt nog steeds kinderen hun koninginnedag rommel aan het verkopen.

Nadat we de buurt even hadden verkend en onze tactiek hadden besproken, besloten we eerst een bidplaats te zoeken, daarna de vlag te planten (waren we daar ook weer van af) en dan aan de slag te gaan. De beste plaats om te bidden leek ons het bushokje waar we waren uitgestapt. Ook was het een goede plaats om de vlag te planten, aangezien er geen andere openbaarvervoersmogelijkheid was dan de bus en er dus wel veel mensen langs moesten komen en onze vlag zouden bewonderen.

Toen we de bewoners aanspraken op de markt viel het hen op dat we in dit dorpje waar iedereen naar dezelfde kerk gaat over God aan het vertellen waren, en dat terwijl we geen Jehova’s Getuigen waren. Ze vertelden ons dat zij niet gewend waren om zo openlijk over geloof te praten en er echt actief mee bezig te zijn. In plaats van te vertellen dat God van hen houdt, zijn we dus bezig geweest te vertellen dat het belangrijk is om te weten wat er omgaat in de mensen om ons heen en dat we juist door het uiten van ons geloof met elkaar de vreugde en liefde van God kunnen ervaren. Daardoor komt het gene waar je voor staat tot leven. Een enkeling begreep waar we het over hadden, er was dus veel uit te leggen en we waren absoluut niet voor niets gekomen, zoals de meeste mensen dachten.

Tussendoor hebben we natuurlijk gecontroleerd of de vlag er nog stond. En ja hoor, hij wapperde precies in de goede richting. De laatste Nieuw Levens deden we maar in de brievenbussen aangezien er maar weinig mensen thuis waren.

We hebben de geslaagde reis afsloten met een heerlijke pizza en zijn toen de bus in gestapt. Op dat moment ontdekten we, dat we onze ov-jaarkaart en buskaart kwijt waren geraakt. (Misschien hadden we die per ongeluk met een Nieuw Leven bij iemand in de brievenbus gegooid:)

Gelukkig werden we gematst door de buschauffeur en hadden we nog een lift van een vriendelijke bekende. Zo kwamen we weer veilig thuis.

Arenda & Rachèl