“Goedemiddag mevrouw! Doet u ons maar twee retourtjes
Middenbeemster”
“Midden-watte?”
“Middenbeemster mevrouw. Met korting graag!””
“nooit van gehoord!”

Okay, Middenbeemster was blijkbaar zo’n plek die ze bij Lingo classificeren als: “staat niet op de kaart”. Gelukkig wist de mevrouw uiteindelijk te vertellen dat we het beste naar Purmerend konden gaan. Daar moesten we verder kijken.

Okay dan! Rond 14.30 arriveerden we in Purmerend. Het was die dag echter zo koud dat vrijwel niemand zich buiten waagde. We konden dus nergens informeren en van de kaarten werden we ook niet wijzer. Eerst dan maar eens wat krentebollen, nootjes, salades en bierworstjes bij de Aldi inslaan (brandstof voor onderweg :)

Na een kort telefoontje had Arthur goed nieuws: “We moeten naar Tramplein en daar bus 127 pakken.” Yahoo!

Eenmaal op Tramplein aangekomen bleek dat we onze bus net hadden gemist. De volgende vertrok.....een uur later! Lopen dan maar? Helaas. Bij een tankstation vertelden ze dat het een tocht van 8 kilometer zou worden, dat zou wat te gorteig zijn.

Uiteindelijk arriveerden we, na bijna 4 uur reizen, in Middenbeemster en… er was geen kip te bekennen! We lieten ons echter niet uit het veld slaan. We zochten een rustig plekje, baden samen en gingen aan de slag!

De eerste personen die we tegenkwamen wilden niets van ons weten. Na enige tijd zag Arthur een man die zijn auto sneeuwvrij aan het maken was. “Zal ik u even helpen meneer?” De man was blij met de helpende hand. Prima opening om een blad Nieuw Leven aan te bieden! De man beloofde het te gaan lezen. Mike had ondertussen de GPNY-vlag op zijn rug gedaan en werd daardoor regelmatig uigelachen door buitenspelende kinderen. (Hij leek ook wel een beetje op Yoshimitsu uit Tekken :). Behalve de spelende kinderen, waren er maar weinig mensen die buiten de koude trotseerden. We besloten dus maar deur-aan-deur te proberen.

Bij het eerste huis liep het al mis. ”Hallo meneer, mogen wij u over de liefde van Jezus vertellen?” “Nee ik moet niks hebben van Jehova’s Getuigen en ik heb jullie al vaak gevraagd mij uit jullie adressenbestand te halen.” “Maar meneer we zijn geen Jehova’s Getuigen.” –blam!-. Deur dicht. Goed, laten we het een blokje verderop proberen: “ding-dong! Goedemiddag meneer, mogen we u vertellen dat God van u houdt?”. “Ja, maar niet vandaag!”. –blam!-. Deur dicht.

Zucht! Dan maar ouderwets folderen. We werkten bijna de halve stad af en nadat we de vlag (na drie mislukte pogingen) triomfantelijk geplant hadden, vertrokken we weer huiswaarts.

Helaas kwamen we tot een gruwelijke ontdekking: “Aaargh! Weer de bus gemist! Weer een uur wachten!!” We hadden geen zin om te wachten en besloten langs de busroute terug te lopen. Het was een lange reis waarbij de gure, ijskoude wind onverhindelijk over de open weiden raaste langs onze schrale gezichten. Het was ijs en ijskoud! Uiteindelijk wachtten we bij een bushalte waar onze verlossende redding aan kwam rijden. Terug naar Purmerend, terug naar Den Haag, terug naar huis. Ondanks alle tegenslagen vonden we het een zeer geslaagde dag en we geloven dat God grote dingen kan doen door de verspreide lectuur. Het was een avontuur om nooit meer te vergeten. Kom maar op met die nieuwe darts! :)

Michael en Arthur